Financieringsconstructies voor landschap

Landschap wordt door verschillende partijen gemaakt en gebruikt waardoor er een discrepantie bestaat tussen het feitelijke en het gewenste landschap. Realisatie van gewenst landschap vereist een vergoeding voor de grondgebruiker, die omdat landschap een collectief goed is, niet op een markt kan worden verkregen. Centrale vragen in het beschreven onderzoek zijn in welke mate en onder welke voorwaarden private partijen willen bijdragen aan de financiering van de ontwikkeling en instandhouding van landschap. Conclusies op basis van de geanalyseerde financieringsconstructies zijn dat de betekenis van private middelen zeer bescheiden is, dat private partijen alleen bijdragen als dit vanuit bedrijfseconomisch perspectief rendabel lijkt en dat ontwikkeling en instandhouding van landschap zonder een aanzienlijke bijdrage uit de publieke middelen niet mogelijk lijken.